Buiten trekken fietsers, vechtend tegen de wind, in ritmische bewegingen aan hun stuur in de hoop sneller vooruit te komen. De lucht is grijs. Nee niet grijs. Kleurloos. En koud, niet snijdend, zoals het in de winters kan zijn, maar eerder.. onbehaaglijk. Bladeren maken zich dapper los van de takken, dwarrelend op weg naar een botsing met hun lot dat zich aandient in de vorm van daken, ruiten, koude trottoirs en hier en daar het hoofd van een toevallige voorbijganger. Door mijn zolderraam aanschouw ik het tafereel dat ik niet al te lang geleden verlaten heb, verlangend op zoek naar een kop stomende, warme thee. Mijn hoofd en lijf worden warm gezongen door Terra Naomi en mijn tenen wiebelen tevreden heen in weer in mijn zojuist aangetrokken sokken. De kamer ruikt naar de vers gebakken bosbessencakejes, waarvan ik over een paar minuten de kleverige, plakkerige resten van mijn vingers zal likken. Ik nestel me dieper in mijn hoekje op de bank en trek mijn dekentje op tot net iets onder mijn kin. Ja, dit is mijn idee van de herfst.

Vier -en halve- lege maanden strekken zich voor me uit. Maar het ergste is de onzekerheid. Die sluipende, gemene onzekerheid. Gaat hij nu of gaat hij morgen. Duurt het vier en een halve maand, vijf? Wat als hij terug komt en ik ben nog op vakantie? Wat als.. Ik heb een hekel gekregen aan dat woordje als. Nog nooit hebben zich zoveel als-situaties in mijn hoofd afgespeeld dan de afgelopen tijd. En het zal alleen nog maar erger worden. Ik ken mezelf. Als hij twee weken niet belt wordt ik gillend gek. Elke nieuwsuitzending gekluisterd aan de buis, ook al weet ik dat wanneer er iets gebeurd, ik het eerder weet dan RTL. Maar dat is wel eens mis gegaan, en dan? Dan vertel je iedereen die vraagt of ‘hij’ het is, dat dat niet kan. Dan stel je iedereen gerust. Tot je dat ene telefoontje krijgt… Dus waarschijnlijk wordt elke avond een nationale stilte afgeroepen tijdens het Journaal. Hierbij is iedereen gewaarschuwd.

Dat schreef ik vier maanden geleden. Het één liep anders, het andere niet. Mijn voornemen om elke avond braaf het nieuws te volgen, nou, dat heb ik zo’n twee á drie weken volgehouden. Maar geen dag is snel voorbij gegaan. En gillend gek, ja dat wordt ik soms ook. Toch kan ik met enige trots en opluchting mededelen, dat ‘we’, om even precies te zijn, nog maar: 26 dagen, 624 uur, 37437 minuten en 2246340 seconden hebben te gaan! Dat houd in: nog 1 tentamen, 1 paper, een stuk of wat feestjes en twee weken Frankrijk!

Eindelijk een beetje overzicht =)

Ik heb een nieuwe hobby: cupcakes bakken. Dat wil zeggen dat ik dat zojuist heb besloten. Ik ben er van overtuigd dat dit hét recept is tegen dipjes en eenzame momentjes.  Want wie wordt er nu niet vrolijk van die liefige, schattige, heerlijk lekkere, versierde cakejes met chocoaldesnippers en net iets te zoet glazuur?

alleen zo jammer dat je voor alle benogdheden eerst op en neer naar de supermarkt moet fietsen..

Email checken maakt dom. Het IQ van mensen die voortdurend hun email checken wordt hierdoor met 10 punten verlaagd. Dat is meer dan twee keer zoveel dan het roken van een joint (4punten), zo wordt vandaag beweerd in een klein artikel in ‘De Pers’.
Terug denkend aan de afgelopen maanden bekruipt me een beginnend schuldgevoel. Ik ben me er meer dan van bewust dat ik mijn email, vooral de afgelopen dagen, veelvuldig heb gecheckt. Tegen het neurotische aan zelfs! Met het naderende tentamen Psychologie in gedachten vraag ik mij af hoe het met mijn IQ gesteld is. Ik twijfel er niet aan dat het aangetast is door mijn dramatische emailgedrag. Dat moet wel. Het onderzoek is immers vast en zeker uitgevoerd met behulp van allerlei ingewikkelde onderzoeksmethoden.. Maar ineens laat ik me weer enigszins gerustgesteld zakken tegen de leuning van de groene banken van de trein richting Amsterdam Centraal. Voor het eerst ben ik blij met de geringe kennis die het mij niet zo geliefde vak Statistiek en Methodenleer, mij heeft opleverd. En voor mijn eigen gemoedsrust overtuig ik mijzelf ervan dat het onderzoek ongetwijfeld niet valide of betrouwbaar is geweest en dus grote methodologische tekorten kent. En anders wordt er in het onderzoek vast een uitzondering gemaakt voor meisjes met een vriendje in Aghanistan. Toch? Geheel overtuigd vouw ik mijn krant op. De trein komt langzaam tot stilstand. We zijn er.

Vandaag las ik een liefdesbrief. Eentje zo onwaarschijnlijk mooi dat ik vurig wenste dat ik hem zelf geschreven had. De brief beschreef precies die liefde, dat explosieve gevoel, dat het lijkt alsof er binnen je lichaam niet genoeg plaats voor is. Dat wachtend op een uitbarsting een weg zoekt naar buiten en stiekem weg sijpelt in de vorm van zachte woordjes, liefkozingen en een onbewdingbare drang om je vast te pakken om nooit meer los te hoeven laten. De woorden waren zorgvuldig gekozen en toch zonder enige twijfel op papier gezet. Zo uit de losse hand geschreven. Eigenlijk beschreef de brief de eeuwige onbeschrijfelijkheid van de liefde. En waarom jij, diegene die de schrijver van de brief zo onwaarschijnlijk lief had, een poging om het onbeschrijfbare te beschrijven waard was. Alles klopte. Hij was volmaakt in zijn niet-perfectheid, zijn puurheid en zijn originaliteit. Toen ik de brief las golfde een mengeling van stekende jaloezie en bewondering door mij heen. Als ik voor één avond diezelfde gave had gehad, had ik vanavond die brief geschreven. Aan jou.

You’re the reason I’m not sleeping lately
You keep me up all night
The clock upon the wall is moving so slow
The more I twist and turn
The more I need you now

Ik wou dat je hier was. Al was het alleen maar om nu naast je in bed te stappen, je armen mijn me heen te voelen, mijn altijd koude voeten tussen jou altijd warme benen te klemmen, en weer eens onbezorgd en gelukkig in slaap te kunnen vallen.

” Deep down, everyone wants to believe they can be hardcore. But being hardcore isn’t just about being tough. It’s about acceptance. Sometimes you have to give yourself permission to not be hardcore for once. You don’t have to be tough every minute of every day. It’s okay to let down your guard. In fact there are moments when it’s the best thing you can possibly do… as long as you choose your moments wisely ”
- Meredith Grey, Grey’s anatomy

Het is dat misschien slechts een quote, een citaat van een ander. Van een Net-5 meidenserie. Maar het was precies wat ik even moest horen. Die 1.5 week dat je nu weg bent zou net zo goed 1.5 maand kunnen zijn. En iedereen vraagt hoe het met je gaat, en hoe het met mij gaat, en braaf geef ik elke keer hetzelfde antwoord. Want ik red me wel. Ik wil ook hardcore zijn. Want als ik dat ben, dan gaan al die dagen vast een stuk sneller.

Dus af en toe wil ik op een krukje gaan staan er roepen, ik red me wel! Ik kan dit best alleen! Echt! Zie je? Met zonder handen! Dat ik dan mijn armen over elkaar doe en mijn kin stoer vooruit steek. Zo dat iedereen denkt, zij red zich wel alleen, echt! Met zonder handen zelfs. Zij durft!

Maar dan lig ik ‘s avonds in bed, of ik hoor jou stem aan de andere kant van de lijn.  En dan mis ik het zo. Alles. Het jij en ik. Aan het elkaar blindelings vinden. Aan het samen lachen, soms huilen, veel praten, zingen, dansen, zoenen en aan al dat andere. En vooral dat ik dat zo lang moet gaan missen.

Ja. soms wil ik op een krukje gaat staan en heel hard roepen: ‘Ik red me wel!’ Armen over elkaar, kin vooruit. Maar net zo vaak wil ik het krukje in een hoek gooien. Want dan mis ik je stiekem toch. Met zonder handen.

I love you, in a really, really big pretend to like your taste in music, let you eat the last piece of cheesecake, hold a radio over my head outside your window, unfortunate way that makes me hate you, love you.
- Meredith Grey, Grey’s anatomy

De rode cijfer’s 2:23 steken vanaf mijn nachtkastje fel af tegen de duisternis in de rest van mijn kamer. Ik trek mijn deken nog verder over mijn hoofd en draai me om naar jou. De manier waarop je rug haast onmerkbaar op en neer gaat doet vermoeden dat je slaapt. Ik druk mijn wang stevig tegen je rug en sla mijn armen zo ver mogelijk om je heen. Dan, ik weet niet waarom ik het doe, fluister ik deels tegen je rug, en deels in het niets: ‘Ga niet weg, alsjeblieft’

Over 278 uur moet ik je vier maanden missen. En ik weet mijn god niet hoe ik dat ooit moet gaan volhouden.

Ik heb een nieuwe liefde. En wat voor een. Ik kan niet ontkennen dat ik al langer een zwak voor hem dacht te voelen. Maar nu is het officieel. Hij vergezeld me onderweg in de trein, de metro en ‘s avonds kruipen we samen onder mijn dekbed. Hij verveeld me nooit. Ik kan hem nu al niet meer missen.

Ik ben gek op hem.

Ondanks dat de zomer nog wel even op zich laat wachten, kon ik het niet laten vast wat rond te neuzen tussen de nieuwe zomercollectie van de h&m. Als het aan mij ligt hangt dit deze zomer nog in mijn kast (of beter, loop ik hierin rond in de straten van Parijs.. of Rome…)